Charlies Ragdolldingen – verstoppertje

 

 

 

Hi! Jullie zien het misschien niet, maar ik ben het: Charlie! En ook in de tweede week van dit jaar heb ik me weer super vermaakt, want deze week speelde ik verstoppertje!

Zoals jullie waarschijnlijk wel weten, houdt mijn vrouwtje nogal van lezen. Boeken hier, boeken daar, boeken óveral (te weinig boeken over katten, dat wel!). Momenteel leest ze een boek met de titel ‘Wees onzichtbaar’, dus leek het mij wel leuk om mezelf deze week ook een beetje onzichtbaar te maken. En jongens, jongens, wat was dat lachen. Het vrouwtje was me regelmatig kwijt en liep dan roepend door het huis. ‘Charlie, waar bèèèèn je?’ En ik bleef dan muisstil zitten (dat kunnen katten dus ook), om vervolgens plotseling tevoorschijn te springen waardoor zij zich de vinkenflip schrok. Geweldig!

 

Ook merkte ik dat mijn kleuren perfect samengaan met het kleedje in mijn stoel en met de badmat in de badkamer. Jammer dat mijn oortjes, pootjes en staart zo afsteken, maar ik kan er vast nog een beetje aan werken om die beter te verstoppen…

Maar… net zoals in die verhalen van mijn vrouwtje, zit ook in dit verhaal een onverwachte wending! Op een gegeven moment werd ik dus zo goed in dat verstoppen dat het vreselijk mis ging. Ik achtervolgde het vrouwtje geruisloos naar het toilet, verstopte me in een hoekje, wachtte om haar te bespringen en toen… was ze ineens weg! Licht uit, deur dicht, ik kon nergens heen. Daar zat ik dan met mijn goeie gedrag, in het donker, lekker onzichtbaar te wezen. Hoe kwam ik hier nu weer vandaan? Ik zette mijn luidste miauwtje op, maar natuurlijk hoorde ze me niet want zo hard kan ik nog niet miauwen (of ze zat weer met haar neus in dat boek, dan hoort ze dus ook niks). O, wat had ik een spijt zeg…

Gelukkig kreeg dit verhaal wel een happy end, want na een poosje kwam N. langslopen en die hoorde mijn klaagzang. Ik was natuurlijk wel een beetje boos dat het vrouwtje me zo had achtergelaten – nou ja, niet echt boos, maar ik deed een beetje alsof – zodat ze me extra zou knuffelen.  Moraal van dit kattenverhaal: even onzichtbaar zijn is best leuk, maar pas op dat je niet echt verdwijnt!

Harige groetjes,

Charles Hunter van Nevflac (oftewel, Charlie 😉)

 

2 gedachtes op “Charlies Ragdolldingen – verstoppertje”

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *