Charlies Ragdolldingen – sneeuw

Ik ben iets later dan normaal met mijn blogje vandaag, want deze ochtend was ik een beetje van mijn à propoes. De dag begon zoals elke dag. Ik werd wakker van een rammelend buikje en ik banjerde op mijn gemak een paar keer over het vrouwtje heen. Er gebeurde nog niets, dus ging ik over op stap twee: het bespringen van haar voeten. Alles bleef stil, dus werd het tijd voor fase drie. Ik snuffelde eens even flink aan haar neus en had meteen succes. Al snel kwam daar die hand om me over mijn koppie te kriebelen, deed ik even wat van dat prrrr, prrr wat mensen zo schattig vinden en ja hoor, na een minuut of vijf stapte ze uit bed. Yess!! Ik weet  wat dat betekent, een lekker bakje met eten! So far eigenlijk niks nieuws onder de zon, maar toen… Wat er toen gebeurde kan ik nog steeds niet goed bevatten. Het vrouwtje deed de gordijnen open en ik knipperde eens flink met mijn ogen want ik had het vast niet goed gezien. Waar was alle kleur gebleven? Alles, maar werkelijk alles was WIT!! Ik heb wel een half uur voor dat raam gezeten, het uit alle hoeken bekeken om te zien of ik me niet vergist had, maar alles was en blééf wit. Heel vreemd…

Vervolgens kwamen N en E beneden, veel vroeger dan normaal, en die deden ook al zo raar. Jubelend over sneeuw, sneeuwpoppen, sneeuwballen. Ik had werkelijk geen idee waar dat allemaal over ging en wat er aan de hand was. Ik wilde alleen maar weten wanneer de kleur weer terug zou komen want ik maakte me toch wel wat zorgen. En voor ik het wist was iedereen aangekleed, terwijl ze normaal dus allemaal heel lui zijn op zondag, en stonden ze bij de deur te popelen om naar buiten te gaan. Vreemd, vreemd, vreemd.

Ik stond klaar om mee te gaan de achtertuin in. Daar zou alles vast wel normaal zijn, gewoon even een frisse neus en hup weer naar binnen. Maar wat denk je? Ook daar lag van dat rare witte spul! Ik bleef nog even aarzelend bij de deur staan, maar toen besloot ik er maar voor te gaan. Ik nam een run, maar mijn pootjes zakten weg en hemeltjelief, dat witte spul was ijskoud!

Ik heb even een paar rondjes door de tuin gemaakt, en toen hield ik het maar weer voor gezien. Het vrouwtje droogde me af met een lekkere zachte handdoek en inmiddels lig ik weer in mijn stoeltje op mijn witte kleedje, dat wel lekker warm aanvoelt. Dat koude witte spul mogen jullie mensen lekker zelf houden, veel plezier ermee! Ik hoop dat de kleurtjes snel weer terugkomen…

Harige groetjes,

Charles Hunter van Nevflac (oftewel Charlie 😉)

3 gedachtes op “Charlies Ragdolldingen – sneeuw”

  1. Avatar

    Poging 1: Kijken of er nog water in het bakje buiten zit (want dat vind ik lekkerder), toch maar weer naar binnen, want mijn vrouwtje ging mij fotograferen.

    Poging 2: Naar buiten, snel naar de tuin van de buurvrouw, en toen weer terug. Ik ben even in dat witte spul gaan liggen, maar het duurde nog geen vijf minuten of ik zat al weer binnen. En dan lag er nog bij lange na niet zoveel als bij jou.

    Prince Harry

  2. Avatar

    Het is ook véél te koud buiten Charlie…. lekker binnen blijven, voetjes warm en droog. En vooral wat lekker hapjes, dat hoort bij zo’n zondag.
    Zeg maar tegen je vrouwtje dat ik haar boek al bijna uit heb, en dat het vreselijk spannend is…

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *